Onlangs heb ik samen met een patiënt een bijdrage aan een training mogen verzorgen, en dat was een bijzonder mooie ervaring!
Aanleiding was de opmerking van Stan Janssen op het symposium van 31 januari. Nadat hij Jacob Caron en mij speldjes op had gepind als aanmoediging in het kader van 'Compassion for care' stelde hij een belangrijke vraag. Waarom gaat lean in de kern over de waarde die we in de zorg aan patiënten bieden, maar maken patiënten nooit deel uit van bijeenkomsten over lean? Ik kan zo twintig redenen bedenken waarom dat moeilijk te organiseren is, maar eigenlijk geen een goede. Dus heb ik mij voorgenomen daar mee te gaan experimenteren.
En de eerste gelegenheid was deze training. Er waren ongeveer 20 deelnemers uit diverse zorginstellingen en het was de vierde en laatste dag van hun opleiding lean in de zorg van Arpa. Ik was gevraagd een ochtend met de cursisten te verzorgen rondom het toepassen van de lean principes en methodes in de praktijk van de zorg. Ik was met de trainers in contact gekomen via mijn neef Frans-Joseph Rouppe van der Voort. Ik sprak hem een tijdje voor de training weer en vertelde over de training die ik ging verzorgen. Nu heeft Frans-Joseph veel ervaringen als patiënt in de zorg, en weet hij er op een mooie manier over te vertellen. Met respect en compassie voor de zorg, maar met een scherpe blik vol leerzame observaties.
Dus heb ik hem gevraagd mee te komen en te vertellen over hoe hij de zorg ervaart en ergens gedurende de ochtend te reflecteren hoe we vanuit lean praten over het verbeteren van de zorg voor patiënten. En dat deed hij met verve. Mooie verhalen, praktische voorbeelden en goede discussies met de deelnemers.
